تاریخچه مسجد جمکران

مسجد مقدس جمکران، در بخش شرقی شهرستان مذهبی قم قرار دارد. بنای این مسجد، به دستور حضرت ولی عصر(عج) به حسن بن مثله جمکرانی، در روز سه‏شنبه هفدهم ماه رمضان سال 373 یا 393 ق، با تشریفاتی خاص و برای هدفی بزرگ در این زمین مقدس انجام گرفته و بیش از هزار سال از آن تاریخ می‏گذرد. به طور طبیعی و بر اساس شواهد تاریخی، ساختمان مسجد بارها تعمیر و بازسازی شده تا به صورت فعلی درآمده است.

پیشگویی امیر مؤمنان علیه‏السلام

امیرمؤمنان حضرت علی علیه‏السلام در روایتی طولانی، از تشریف‏فرمایی حضرت مهدی(عج) به شهر قم، و تجلّی آن حضرت در کنار مسجدی در نزدیکی دهی کهن به نام جمکران خبر داده است. در بخشی از این روایت چنین می‏خوانیم: «در اول ظهور، قائم آل محمد(عج) از شهری که آن را قم گویند خروج نماید و مردم را به حق دعوت کند و همه مردمان از شرق و غرب به آن شهر قصد کنند و اسلام تازه گردد». حضرت در بخش دیگری از این حدیث می‏فرماید: «پرچم قائم ما، بر این کوه سفید است ،به نزد دهی کهن که در کنار مسجد است و قصری که آن را جمکران خوانند».

همسان کعبه

آن‏گاه که حضرت مهدی(عج) دستور بنای مسجد مقدس جمکران را صادر کرد، به حسن‏بن‏مثله جمکرانی فرمود: «این زمین شریفی است که حق تعالی آن را از زمین‏های دیگر برگزیده است». سپس حضرت نمازهای ویژه‏ای را برای این مسجد ذکر کرد و فرمود: «هر کس که این دو نماز را در این مکان به جا بیاورد، مانند کسی است که در کعبه نماز گزارده است». همچنین اهتمام عالمان گذشته و معاصر در گفتار و عمل در مورد مسجد مقدس جمکران، گواه دیگری بر کرامت و منزلت این مکان مقدس و جایگاه و موقعیت ویژه و ممتاز آن می‏باشد. مرحوم محدث نوری در کتاب‏های خود، مسجد جمکران را از مکان‏هایی معرفی کرده‏اند که دعا در آن به اجابت نزدیک است.

از نگاه بزرگان

مسجد مقدس جمکران، از دیدگاه عالمان بزرگ شیعه و بندگان وارسته پروردگار، موقعیت ویژه‏ای داشته است و آن بزرگواران، همگان را بر اهتمام به آن مسجد و استفاده از فیض مادی و معنوی آن تشویق می‏کرده‏اند. در اینجا، به برخی از این سخنان اشاره می‏کنیم:

مقام معظم رهبری: مسجد جمکران، گنجینه فناناپذیر شیعه می‏باشد و باید از آن بهره‏مند شویم.

آیت‏اللّه‏ العظمی بهجت: خود این مسجد، افراد را راهنمایی می‏کند. حرف من این است که ما معتقدیم این مشاهد مبارکه و مساجدی نظیر جمکران، مستغنی از معرّفی هستند. اگر کسی بگوید رفتم و چیزی در آنجا ندیدم، به حسب ظاهر باید گفت: از روی اعتقاد صحیح نرفته است یا برای امتحان رفته یا همین‏طور رفته است. به هر حال بهترین معرّفِ این اماکن، خودشان هستند.

آیت‏اللّه‏ العظمی مکارم شیرازی: مسجد جمکران، مطابق روایت موجود، به فرمان حضرت مهدی(عج) برای هدف بزرگی در این منطقه از شهر تاریخی ـ مذهبی قم ساخته شده است. هرکس در فضای ملکوتی آن قرار می‏گیرد، احساس روحانیتی عجیب و جاذبه معنوی فوق‏العاده می‏کند. این جاذبه نیرومند معنوی، به اضافه قضای حوایج و حل مشکلات فراوانی که مردم از عبادت در آن و توسل به حضرت مهدی(عج) دیده‏اند، بر شکوه دامنه آن افزوده است.

آیت‏اللّه‏ العظمی فاضل لنکرانی: در دوران طلبگی، من خیلی زیاد به مسجد جمکران می‏رفتم و کرامات زیادی در این مسجد دیده و شنیده‏ام.

آیت‏اللّه‏ العظمی بروجردی: اگر برای من مقدور بود، نمازهای واجب روزانه را هم در مسجد جمکران می‏خواندم.

آیت‏اللّه‏ العظمی مرعشی نجفی: حقیر مکرر کراماتی در آنجا مشاهده کرده‏ام. جای تردید نیست که از امکنه‏ای است که مورد توجه و منزول برکات الهی می‏باشد و بعد از مسجد سهله، این بهترین مقام و جایی است که منتسب به حضرت ولی‏عصر(عج) می‏باشد.

مسافران عشق

مسجد مقدس جمکران، این پایگاه عظیم معنوی و مرکز انوار ولایت مهدوی، همواره در طول زمان مورد توجه و اهتمام عالمان و بزرگان و قشرهای مختلف مردم بوده است و چه بسا فاصله شش کیلومتری قم به جمکران را با پای پیاده و با قلبی آکنده از عشق و ارادت به حضرت ولی‏عصر(عج) طی می‏کردند. اشتیاق و علاقه وافری که عموم مردم و به‏ویژه جوانان برای تشرّف به این مکان شریف و راز و نیاز با خداوند و توسّل به وجود مبارک مولایشان دارند، وصف‏ناپذیر است. به همین دلیل، این مرکز، به یکی از بزرگ‏ترین مجموعه‏های منتسب به ساحت مقدس امام زمان(عج) تبدیل شده که هر ساله، پذیرای بیش از پانزده میلیون نفر از عاشقان یوسف زهرا علیهاالسلام از داخل و خارج کشور می‏باشد و جالب اینجاست که 85 درصد این جمعیت را جوانان تشکیل می‏دهند.

طرح جامع مسجد

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و گسترش معنویت و توجه به فرهنگ مهدویت و ولایت، رغبت قشرهای مختلف مردم در تشرّف به مسجد مقدس جمکران افزایش یافت و این چشمه جوشان، به صورت منبعی خروشانْ روح و جان دلباختگان را به خود جذب کرده و آنان را به خود کشانید و عاشقان ولایت پس از دمیده شدن روح معنویت در جسم و جانشان به دیار خود بازمی‏گشتند. سرازیر شدن دوستداران اهل‏بیت به جمکران و نبود امکانات و فضای کافی، مسئولان را بر آن داشت تا طرحی جامع برای رفاه حال مسافران و عاشقان امام‏زمان(عج) تدارک ببینند.

سفر عشق

«قدم در کوچه‏های انتظار می‏زنم و هراز چندی دلم روانه به سوی عشق می‏شود.

هر از گاهی قدم به قبله گاه عشق می‏گذارم. به سرزمین رازها، مرکز امدادها و عنایت‏ها. در مسجد مقدس جمکران و در عالم انس و محبت، دل‏های عاشق به هم الفت گرفته‏اند و با مهربانِ غایب از دیده دنیایی ما، از نامهربانی خود سخن می‏گویند. زمانی که به مسجد جمکران می‏آیی، می‏یابی که سفر همیشه برای تفریح و سرگرمی نیست و گاهی سفر برای دل است، برای زیارت و برای عشق، آن هم عشق به تمام خوبی‏ها و زیبایی‏های عالم وجود. سلام بر جمکران، فرهنگ‏سرای عشق و امید. سلام بر شاهراه ارتباطی دل‏های به انتظار نشسته و سلام بر جمکران و گنبد فیروزه‏ای رنگش». 

مکان واقعي مسجد قديمي جمکران

همانطور که در تصویر پیداست این بخش که با سنگهای تیره (سه خط مشکی) به شکل یک محوطه مستطیل شکل به ابعاد حدود 14 در 6 متر از بقیه سطح مسجد مجزا شده ، در زمان حیات حضرت آیت الله العظمی مرعشی نجفی و تحت اشراف ایشان ، پس از تخریب مسجد کوچک قدیمی و جایگزینی ساختمان جدید ، بدین شکل علامتگزاری شد و هم اکنون در مسجدمقام می باشد .

طبیعی است این سنگها بخاطر مفروش بودن سطح مسجد، از دیدها پنهانند.

سفياني کيست ؟

سفياني مردي سرخ رنگ، بور، چشم آبي، پيشاني پهن و چهار شانه است و صورتي خشن دارد و اثر آبله بر صورتش مشهود است. نقطه سفيدي در چشمش هست که هر که او را ببيند گمان مي­کند که کور است در حاليکه اينطور نيست و او خبيث­ترين مردم است که هيچ­گاه خدا را نپرستيده است[1]و از نوادگان عثمان و نام پدرش عينيه و يا عنبسه مي­باشد.

  سفياني به قدري بد­دل و شکاک وسنگدل است که همسر خودش را که مادر فرزندانش است را زنده به گور مي­کند براي اينكه مي­ترسد جاي او را لو بدهد.[2]

او قبل از خروج با اظهار زهد و بي­اعتنايي به دنيا و پوشيدن لباسهاي کهنه و مندرس و نان و نمک خوردن و بذل اموال فراوان دلهاي افراد جاهل و اراذل و اوباش و همچنين گروهي از علماي ساده لوح را نيز به خود جذب کرده بدينوسيله طرفداراني پيدا مي­کند و از طرفي در اين زمان سرزمين شام هم ميدان تاخت و تاز چندين لشگر با يکديگر هست که معروفترين اين لشگرها، لشگر اصهب و ابقع است و لشگرهاي ديگر احتمالا حاکمان مناطق مختلف شام و مردمان آن سرزمين هستند. 

سفياني به قدري بد­دل و شکاک وسنگدل است که همسر خودش را که مادر فرزندانش است را زنده به گور مي­کند براي اينكه مي­ترسد جاي او را لو بدهد

نشانه هاي خروج سفياني

 در اين هرج و مرج است که سفياني در ماه رجب از وادي يابس[3] خروج مي­کند و آن سرزميني خشک و بي­آب و علف است و تقريبا در حوالي مرز سوريه و اردن قرار دارد. شعار او «يا رب يا رب يا رب ثم النار»[4] و از نشانه هاي خروج او خسف در سمت غربي مسجد دمشق و زلزله و خسف در روستايي در جنوب دمشق به نام جابيه[5] است. پس از خروج تا چندين ماه مشغول مبارزه و درگيري براي از بين بردن نيروهاي مختلف در شام است که همان کافران هستند و در اين زمان به شيعيان کاري ندارد.

از امام صادق(ع) پرسيدند: وقتي سفياني خروج مي­کند ما چه کار کنيم؟ حضرت فرمودند:  مردان چهره خود را پنهان کنند. بر زنان و فرزندان مشکلي نيست و چون بر پنج شهر شام مسلط شد شما بسوي ولي امر خود حضرت مهدي(عج) کوچ کنيد.[6]

سپس کافران آنقدر همديگر را مي­کشند تا اينکه سرانجام سفياني بر همه آنها غلبه مي­کند و حکومت پنج شهر از شام (فلسطين، اردن، دمشق، قنسرين و حمص)[7] را بدست مي­گيرد و در اثر جنگ بين اين سه دسته شام به ويرانه مبدل خواهد شد.

جنايات سفياني

سفياني يک لشگر بسوي عراق و لشگر ديگري به سوي حجاز مي­فرستد. لشگري که بسوي عراق مي­رود در قرقيسيا با لشگري از کافران روبرو مي­شود و جنگ بزرگي بين اين دو گروه ستمگر در مي­گيرد که به قولي صد هزار و به قولي ديگر شصت هزار کشته بر جاي مي­گذارد. اين حادثه پديده اي را بوجود مي­آورد که تا آن هنگام چنين رخدادي براي زمينيان و آسمانيان بوجود نيامده و تا زماني­که آسمان و زمين هست چنين اتفاقي نخواهد افتاد. کسي از آسمان طلوع مي­کند و صدا مي­زند: اي پرندگان آسمان و اي درندگان زمين! بشتابيد و خود را از گوشت ستمگران سير کنيد.[8]

امير المومنين(ع) در خطبه­اي مي­فرمايند:

سفياني بخاطر بغض و کينه و عداوتي که با آل محمد(ص) دارد هر کس را بيابد که نام او محمد، علي، فاطمه، حسن، حسين، جعفر، موسي، فاطمه، زينب، مريم، خديجه، سکينه و رقيه باشد به قتل مي­رساند تا جايي­که افرادش را به شهرها مي­فرستد و بچه­هاي کوچک و اطفال خردسال را پيش او جمع مي­کنند و او دستور مي­دهد تا روغن زيتون را به جوش آورند و آن بچه هاي کوچک به او مي­گويند اگر پدران ما با تو مخالفت مي­کنند گناه ما چيست؟ او اعتنا نمي­کند و هر کس که آن نامها را داشته باشد مي­جوشاند.[9]

سفياني پس از تثبيت حکومتش شروع به دشمني و کينه ورزي نسبت به شيعيان کرده و فجايع وحشت­زا و مرگباري را بوجود مي­آورد به گونه­اي که امام صادق عليه السلام در اين زمينه مي­فرمايد: «منادي او ندا مي­دهد که هر کس سر يک تن از شيعيان را بياورد هزار درهم پاداش اوست و در اين هنگام همسايه به همسايه حمله برده و مي­گويد اين شخص از شيعيان است پس گردن او را مي­زند و هزار درهم جايزه مي­گيرد»[10]

سپس عراق را وحشت فراوان فرا مي­گيرد و پس از آن وارد زوراء -که همان بغداد است، مي­شوند و دست به کشتار وسيعي مي­زنند. امام صادق(ع) در اين رابطه مي­فرمايند: تا سه روز همه چيز را مباح اعلام مي کند و شصت هزار نفر را مي­کشد و خانه هايشان را ويران مي­کند و بعد از آن تا هجده روز اموال آنان را بين خود تقسيم مي­کنند[11]

سپس به طرف کوفه و نجف مي­روند و هزاران دختر باکره را به اسارت مي­گيرند ولي پيش از آنکه بلايي سرشان بياورند سپاه يماني و خراساني همانند دو ناجي سر مي­رسند و اسيران را از چنگ آنان خلاص کرده و آنها را به قتل مي­رسانند بطوريکه حتي يک نفر از آنها هم زنده نمي­ماند.

اما لشگري که بسوي حجاز مي­رود وقتي که به مدينه مي­رسد تا سه شبانه روز در مدينه قتل و غارت انجام مي­دهند[12]

و به قدري فجايع وحشتناک در آنجا بوجود مي­آورند که ناگفتني است و بنابر بعضي از نقلها از فاجعه حره سنگين­تر است.[13] پس از آن بسوي مکه مي­روند تا به مبارزه با حضرت مهدي بپردازند. وقتي به سرزمين بيداء که در ميان مکه و مدينه قرار دارد مي­رسند زمين آنها را با تمام ابزار و ادوات به امر خدا به کام خود فرو مي­برد و فرو رفتن آنها سريع و بي­صدا اتفاق مي­افتد و از آن لشگر فقط دو نفرباقي مي­مانند که صورتهايشان به پشت برگشته تا نشانه­اي از عذاب الهي باشند و اين دو نفر به نامهاي بشير و نذير بوده که بشير اين خبر را به امام زمان مي­رساند و نذير هم به سفياني و سپس لشگريان سفياني و لشگريان حضرت ولي عصر(عج) در کنار درياچه طبريه به يکديگر مي­رسند و جنگ سختي بين طرفين در مي­گيرد و تمام لشگريان سفياني نابود مي­شوند و فقط خودش باقي مي­ماند که حضرت او را نيز در کنار درياچه طبريه زير درختي گردن مي­زند و جهاني را از شر فتنه­اش آسوده مي­کند. بدين ترتيب قضيه سفياني تمام مي­شود.

امام زمان چه کساني را خواهد کشت؟

هنگامه ظهور و شباهتهاى آن به قيامت - قسمت هفتم

اشاره:

صحنه‏هاى قيامت با هنگامه ظهور حضرت حجت از جهات گوناگون مشابه يكديگرند كه در اين مجموعه خلاصه‏اى از شباهتها را كه از تفسير و تأويل آيات قرآن برگرفته شده است در قالب 14 مقاله تقديم خواهد شد. در شماره پيشين با بيان مقدمه مفصل درباره اين ارتباط موضوع چهارده شماره همراه با چکيده مباحث آن ارائه گرديد تا خواننده محترم در جريان و پيوند مطالب باشد. اکنون پنجمين شباهت تقديم مي گردد.

شماره پيشين: ظهور خيلي نزديک است! (نزديك بودن آن حادثه بزرگ)

7 - عذاب بزرگ

خداوند متعال نسبت به بندگان خود كمال مهربانى را دارد و رحمت او از غضبش بيشتر و پيشتر است. او راه درست زندگانى را براى آفريدگانش ترسيم كرده و توسط فرستادگانش به آنان ابلاغ نموده و پاداشها و ثوابهاى دنيوى و اخروى را براى فرمانبرداران و نيكوكاران وعده و مژده داده و بدكرداران و عصيانگران را به عذابهاى خود تهديد كرده است. او به منظور بازداشتن بندگان از كجروى و جلوگيرى از گرفتار شدنشان در باتلاق گناه و آلودگى، عواقب شوم زشتيها را به وسيله حجتهاى خويش به آنان گوشزد نموده و از كيفرها و عذابهاى دنيوى و اخروى بر حذر داشته است. البته عذابها و كيفرهاى دنيوى بيشتر براى پيشگيرى از گرفتار آمدن در عذاب اخروى است كه عذابى بزرگ و طاقت فرساست. براى اينكه تا دير نشده بدى‏ها را رها كنند و گذشته را جبران نمايند و با توبه و انابه به درگاه حق آثار زشتى‏ها را از جسم و جان خود بزدايند.

از جمله شباهتهاى دوران ظهور حضرت بقيةاللَّه - ارواحنا فداه - به عرصه‏هاى رستاخيز؛ كيفرهاى بزرگ و سختى است كه براى بدكرداران مقرر گرديده است. زيرا در هر دو هنگام، فرصت جبران و بازگشت از دست رفته و مهلت توبه پايان يافته است. در اين‏جا به برخى از متون روايى درباره كيفرهاى زمان ظهور اشاره مى‏كنيم.

امام باقرعليه السلام فرمودند: هرگاه حضرت قائم  قيام كند، به سوى كوفه مى‏رود. پس از آن ده‏ها هزار نفر كه «بتريه» ناميده مى‏شوند و اسلحه پوشيده‏اند، بيرون آمده به آن حضرت عرضه مى‏دارند: از همان‏ جا كه آمده‏اى بازگرد، كه ما را به بنى فاطمه نيازى نيست. پس آن حضرت شمشير در ميان آنها مى‏نهد تا همگى ايشان را از ميان بردارد. سپس داخل كوفه مى‏شود و هر منافق ترديد كننده را مى‏كشد و كاخ‏هاى آنان را خراب مى‏كند و جنگجويان آن ديار را به قتل مى‏رساند تا خداوند - عزّوجلّ - خشنود گردد.(1)

مفضل به عمر جعفى مى‏گويد از حضرت امام صادق‏ عليه السلام راجع به قول خداوند »وَ لَنُذِيقَنَّهُمْ مِنَ الْعَذابِ الْاَدْنى دُونَ الْعَذابِ الْاَكْبَرِ«؛(2) البته كه ما آنان را از عذاب نزديكتر به جز عذاب بزرگ بچشانيم؛ پرسيدم. امام صادق‏ عليه السلام فرمود: عذاب أدنى (نزديكتر) گرانى نرخهاست و عذاب اكبر(بزرگ) قيام حضرت مهدى‏عليه السلام است.(3)

در دعاى ندبه مى‏خوانيم أَيْنَ قاصِمُ شَوْكَةِ المُعْتَدِينَ أَيْنَ هادِمُ أَبْنِيَةِ الشِّرْكِ وَالنِّفاقِ أَيْنَ مُبِيدُ أَهْلِ الفُسُوقِ وَالعِصْيانِ وَالطُّغْيانِ أَيْنَ حاصِدُ فُرُوعِ الغَيِّ وَالشِّقاقِ أَيْنَ طامِسُ آثارِ الزَّيْعِ وَالأَهْواءِ أَيْنَ قاطِعُ حَبائِلِ الكِذْبِ وَالاِفْتِراءِ أَيْنَ مُبِيدُ العُتاةِ وَالمَرَدَةِ أَيْنَ مُسْتَأْصِلُ أَهْلِ العِنادِ وَالتَّضْلِيلِ وَالإِلْحادِ أَيْنَ مُعِزُّ الأَوْلِيآءِ وَمُذِلُّ الأَعْدآءِ؛ كجاست درهم شكننده شوكت ]و عظمت پوشالى[ تجاوزگران؟ كجاست خراب كننده بناهاى شرك و نفاق؟ كجاست نابود كننده اهل فسق و گناه؟ كجاست درو كننده شاخه‏هاى گمراهى و دو دستگى؟ كجاست فنا كننده اهل سركشى و طغيان؟ كجاست ريشه كَننده اهل لجبازى و گمراهى و الحاد؟ كجاست عزت دهنده دوستان و خوار كننده دشمنان؟ در قيامت نيز عذاب الهى نسبت به كافران و منافقان و ستمگران فراگير و شديد و دردناك است. چنانكه خداوند مى‏فرمايد:

»اِنَّ الْذَينَ كَفَرُوا بِآياتِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَديدٌ«؛(4) البته كسانى كه به آيات خداوند كفر ورزيدند؛ كيفر سختى دارند.

»سَيُصيبُ الَّذينَ اَجْرَمُوا صِغارٌ عِنْدَاللَّهِ وَعَذابٌ شَديدٌ«؛(5) به زودى كسانى كه جرم كردند (و مردم را از مسير حق بازداشتند) به حقارت نزد خداوند و عذاب شديد گرفتار خواهند شد.

»سَيُصيبُ الّذَينَ كَفُروا مِنْهُمْ عَذابٌ اَليمٌ«؛(6) به‏زودى كسانى كه كفر ورزيدند، آنان را عذابى دردناك خواهد رسيد.

»وَلَعَذابُ الْاخِرَةِ اَشَدُّ وَاَبْقى«؛(7) در حقيقت عذاب (و كيفر) آخرت سخت‏تر و پاينده‏تر است.

»يَوْمَ يَغْشاهُمُ الْعَذابُ مِنْ فَوْقِهِمْ وَمِنْ تَحْتِ اَرْجُلِهِمْ«؛(8) روزى كه عذاب (بزرگ الهى) آنان را از بالاى سر و از زير پاهايشان فرا مى‏گيرد.

كهف امان

حضرت امام محمّد باقر (علیه السلام) از پدران گرامیش (علیهم السلام)از حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) در وصف فرزندش مهدى آل محمّد (علیهم السلام) چنین نقل فرموده است كه : أوسعكم كهفاً ، وأكثركم علماً ، وأوسعكم رحماً یعنی (حضرت مهدى (علیه السلام) ) از همه شما بیشتر مردمان را پناه مى دهد و از همه شما علمش افزونتر است و رحمت و لطفش از همه فراگیرتر .

هر كه به آن جناب پناهنده شود و از او تقاضاى لطف و رحمت كند نا امید نخواهد گشت و آن حضرت او را امان خواهد داد و چون همگان را مى پذیرد به همین خاطر كهف امانش از همه وسیعتر است و رحمتش از همه واسعتر

این كلام كه به نقل علاّمه حرّ عاملى چهار معصوم آن را نقل فرموده اند گوهرى از خزائن معرفت آن ولىّ الله الأعظم است كه در نهایت ظرافت ، عمق رأفت او را بیان مى كند و وسعت رحمت او را بر عموم یادآور مى شود و از آنجا كه مولى الموحّدین حضرت امیر المؤمنین (علیه السلام) رأفت او را به كهفى تشبیه مى فرماید، مى توان نكته ها فهمید كه چگونه لطف عامّش نه تنها شیعیان و محبّان ، كه حتّى عموم مردمان را فرا گرفته است ، همچون كهفى كه ملجأ هر پناهجوئى است و  آغوش امن و امان بر بى پناهان گشوده است و هر كه به او روى آورد ایمن خواهد بود . با استناد به این روایت مى توان گفت كه : هر كه به آن جناب پناهنده شود و از او تقاضاى لطف و رحمت كند نا امید نخواهد گشت و آن حضرت او را امان خواهد داد و چون همگان را مى پذیرد به همین خاطر كهف امانش از همه وسیعتر است و رحمتش از همه واسعتر ، همانگونه كه درباره بشیر(1) یكى از سپاهیان سفیانى در خسف بیداء(وادی میان مکه و مدینه) و خود سفیانى كه مهمّترین دشمنان امام زمان (علیه السلام) است (در منطقه ای از شامات) چنین خواهد بود ، مگر آنكه مردمان از سایه مهرش دورى كند و در برابر این بحر موّاج لطف به ستیزگى برخیزند كه قطعاً به خاك هلاكت خواهد افتاد .

پی نوشت

(1) بشیر به دستور جبرئیل به خدمت حضرت مهدی(ع) رفته و خبر هلاکت لشکر سفیانی را به ایشان می‏دهد و سپس به دست آن حضرت توبه می‏کند و حضرت هم مرحمت کرده و او را به حالت اولش برمی‏گردانند.

نذیر هم برای انذار و برحذر داشتن سفیانی، به شام می‏رود و او را هم از این جریان خبردار می‏کند و خود می‏میرد.

مکه پس از این جریان امنیت خویش را باز می‏یابد و احدی از پادشاهان و فرمانروایان جرأت نمی‏کند که به قصد جنگیدن با این جمعیت تازه وارد مکه، بدانجا رو کند و هر کدام هم که راه افتاده بودند برمی‏گردند که مبادا آنها هم دچار چنین سرنوشتی بشوند.

امام(ع) هم که به مرتب کردن و آموزش سپاه ده هزار نفری خویش در مکه مشغول بوده‏اند، آنها را حرکت داده و رو به مکه می‏کنند تا اینکه به محلی که سپاه سفیانی فرو رفته بودند می‏رسند و حضرت به یاوران خویش آن نقطه را نشان می‏دهند.

سفیانی که بخشی از سپاهش در بیابان‏های حجاز فرو رفته‏اند و بخشی دیگر هم در عراق از سید خراسانی و یمنی شکست جدی خورده‏اند، سعی می‏کند که در منطقه شام تا آنجا که می‏تواند تجدید قوا کند تا این امکان را بیابد که بزرگ‏ترین صحنه جنگ باحضرت را پس از ظهورشان به تصویر بکشد و جنگ خونباری را از دمشق تا قدس به پا کند.

هم اندیشی جملات حضرت جواد الائمه (ع) در باب عصر غیبت

ایام ولادت جواد الائمه(ع) جوان ترین امام طریق حقه شیعه است . ورای برگزاری جشن و سرور تصمیم گرفتیم بیاناتی از ملکوت جان امام رضا (ع) یعنی امام محمد تقی(ع) را به هم اندیشی بگذاریم . جملات را بخوانید . برای خودتان بخوانید و با روح توحیدی و ولایی تان آمیزش دهید . فکر می کنید جوادالائمه (ع) ، باب المراد دریچه های ذهنی روحتان می شود ؟ بنویسید تا با این هم اندیشی که تشویق دوستان ولایی و هیئتی به تفكر است چیزی گیرمان بیاید . ما چیزهایی در نهادمان داریم که امانتهایی است برای دیگران

۱ - فرمود مولانا جواد الائمه(ع) : به راستی خدای تبارک و تعالی امر او (حضرت وليعصر  عج ) را در یک شب اصلاح فرماید، چنان که امر کلیمش موسی(ع) را اصلاح فرمود، زیرا او رفت تا برای خانواده‏اش شعله‏ای آتش بیاورد؛ امّا چون برگشت او رسول و نبی بود.»

۲ - فرمود میوه دل امام رضا (ع) : او را قائم به این جهت می گویند که پس از آن که یادش از بین برود و اکثر معتقدین به امامتش برگردند، قیام می‏کند.»

بالاترین معجزه امام نهم(ع) این بود که یک امام مثل حضرت رضا(ع) دلباختگی او را بر دوش می کشید . وگرنه شفا دادن مریض و خشک شدن دست نوازنده و میوه دادن درخت که از اولیای خدا به کرات دیده می شود . حضرت جواد(ع) باب الحوائج امام رضا (ع) بودند . کوثر امام رضا(ع) بودند . نمایشگاه جود و کرم اهل بیت (ع) بودند . باران برکت بودند برای نسل عترت . حضرت موسی بن جعفر(ع) به داشتن این نوه به خودش می بالد . عمه اش بی بی حضرت معصومه (س) عارفه شد چون عارفه به حق اوست . نمی دانم حرمش را دیده اید یانه !!!        

قبله ذرات عالم روی توست   یا جواد الائمه(ع) ادرکنی

                                                که درآ درآ "عراقی" که تو خود حریف مایی

فخرالدین عراقی  

سرباز امام زمان(ع) !

تاجر متقی حاج محمد علی نقل می کند:
« روزی در بازار بودم. حاج محمد حسین که از تجار بود، به من رسید و سؤال کرد: اهل کجایید؟ گفتم: اهل دزفول هستم.
همین که اسم دزفول را از من شنید، بنای مصافحه و معانقه و اظهار محبت کردن به من را گذاشت و گفت: امشب برای صرف غذا به منزل من تشریف بیاورید.
کمی ترسیدم که بدون هیچ سابقه ای به منزل او بروم؛ لذا تأمل نمودم.
 ایشان از حال من، مطلب را دریافت؛ لذا گفت: اگر هم می ترسید، می توانید هر کس را بخواهید با خود بیاورید؛ مانعی ندارد.
من وعده دادم و ایشان نشانی خانه را داد. شب به آن جا رفتم؛ دیدم تشریفات و تدارکات زیادی بجا آورده است.
ایشان به من گفت سبب اظهار محبت من نسبت به شما آن هم به این کیفیت، آن است که من از دزفول شما فیضی عظیم برده ام؛ لذا چون شنیدم شما اهل آنجا هستید، خواستم قدری تلافی کرده باشم.
جریان این است که من ثروت زیادی دارم؛ و قبلاً هیچ اولادی نداشتم و به این دلیل محزون بودم و غصه می خوردم؛ تا آن که به کربلا و نجف مشرف شدم. در آن جا از اهل علم سؤال کردم: برای حاجات مهم، چه توسلی در این جا مؤثر است.
گفتند: « به تجربه ثابت شده است، که اعمال مسجد سهله در شب چهارشنبه، مورد توجه امام عصر علیه السلام می شود ».

من مدتی شبهای چهارشنبه را به آن جا می رفتم و اعمالش را آن گونه که یاد گرفته بودم، بجا می آوردم. تا آن که شبی در خواب کسی به من فرمود: جواب مشکل تو نزد مشهدی محمد علی نساج (بافنده) در شهر دزفول است.
من تا آن روز، اسم دزفول را نشنیده بودم؛ لذا از بعضی افراد، نام و راه آن جا را پرسیدم، و به آن طرف حرکت کردم. وقتی به آن جا رسیدم؛ نزدیک صبح به نوکرم خود گفتم: من می خواهم کسی را در این شهر پیدا کنم تو در منزل بمان اگر هم دیر شد، به جستجوی من بیرون نیا تا خودم برگردم.
از خانه خارج شدم؛ اما تا عصر در هر کوچه و محله ای که رفتم و سراغ مشهدی محمد علی نساج را گرفتم، کسی او را نمی شناخت؛ تا آن که آخرالامر به کوچه ای رسیدم و از شخصی پرسیدم: مغازه مشهدی محمد علی بافنده کجا است؟
گفت: سر این کوچه دکان او است.
وقتی به آن جا رسیدم، دیدم دکان بسیار کوچکی دارد و در همان جا هم نشسته است. به مجرد آن که مرا دید، فرمود: حاج محمد حسین، سلام علیکم. خداوند چند اولاد پسر به تو مرحمت می کند و تعداد آنها را گفت که الان به همان تعداد، اولاد پسر دارم.
من بسیار تعجب کردم که ایشان بدون سابقه مرا شناخت و مقصد مرا هم گفت.
در دکان او نشستم. دانست که من غذا نخورده ام لذا یک سینی و کاسه چوبی آورد که در آن قدری ماست و دو تا نان جو بود. وقتی خوردم و نماز خواندم، به ایشان گفتم: من امشب مهمان شما می باشم.
فرمود: حاجی منزل من همین جا است و هیچ رواندازی ندارم.
گفتم: من به همین عبای خودم اکتفا می کنم. او هم اجازه ماندن داد.
همین که شب شد، دیدم اول مغرب اذان گفت و نماز مغرب و عشا را خواند. بعد از آن هم سینی و کاسه را با ماست و چهار دانه نان جو آورد، و بعد از صرف غذا خوابید و من هم خوابیدم.
اول اذان صبح برخاست و اذان گفت و نماز خواند و سر کار خود نشست.
من پرسیدم: شما اسم و مقصد مرا از کجا دانستید؟
فرمود: حاجی به مقصد خود رسیدی دیگر چه کار داری؟ اصرار کردم.

فرمود: این خانه مجلل را می بینی؟ ( از دور خانه مجللی دیده می شد). این جا منزل یکی از اعیان و اشراف لُر است. هر سال پنج الی شش ماه می آید و چند سرباز به همراه خود می آورد. یک سال در میان سربازها، شخصی لاغراندامی بود که روزی نزد من آمد و گفت: تو برای تهیه نان خود چه می کنی؟
گفتم: اول سال به اندازه روزی چهار دانه جو که لازم دارم، جو می خرم و آرد می کنم و از آن آرد، هر روز می دهم برایم نان بپزند.

گفت: ممکن است من هم پول بدهم و همان قدر برای من جو تهیه کنی و نان مرا تأمین نمایی؟
قبول کردم. او هر روز می آمد و چهار دانه نان جو از من می گرفت. تا اینکه دیدم یک روز ظهر نیامد. قدری طول کشید. رفتم و از رفقای او پرسیدم.
گفتند: امروز کسالت پیدا کرده و در مسجد خوابیده است.
به آن مسجد رفتم، تا او را عیادت کنم. وقتی حالش را پرسیدم، گفت: من امروز در فلان ساعت از دنیا می روم و کفن من فلان جا است و تو در دکان خودت مواظب باش هر کس آمد و تو را خواست، اطاعت کن. هر چه هم از جو باقی مانده، خودت بردار.
به دکان آمدم. چند ساعتی که از شب گذشت، شخصی آمد و مرا صدا زد. برخاستم و با او و چند نفر دیگر که همراهش بودند، به مسجد رفتم.
جوان از دنیا رفته بود. آن شخص دستوری داد و او را با کفن برداشتیم تا بیرون شهر کنار چشمه آبی آوردیم. بعد هم غسل و کفن کرده، به خاک سپردیم.

آنها رفتند من هم بدون این که سؤالی از ایشان بنمایم به دکان خود برگشتم.
تقریباً یک ماه گذشت. یک شب دیدم، باز کسی مرا صدا می زند. در را گشودم، همان شخص را دیدم، فرمود: تو را خواسته اند.
برخاستم و با ایشان تا بیرون شهر آمدم. دیدم در صحرای وسیعی جمع بسیاری از آقایان دور یکدیگر نشسته اند. به قدری آن صحرا در آن موقع شب روشن بود و صفا داشت که به وصف نمی آید.
آن آقایی که میان آنها از همه محترم تر بودند، به من فرمودند:
« می خواهم تو را به جای آن سرباز به پاداش خدمتی که به او کرده ای ( در امر تهیه نان او را کمک کردی ) نصب کنم. »

من چون اصل مطلب را متوجه نشده بودم. عرض کردم: من کجا از عهده سربازی برمی آیم؟ تازه این چه کاری است؛ یعنی اگر خیلی ترقی داشته باشد منصب سلطانی پیدا می کند. { آن هم که فایده ای ندارد.}
فرمودند: این طور نیست که تو فکر می کنی.
در این جا شخصی که با ایشان آمده بودم، فرمود: این بزرگوار حضرت صاحب الامر علیه السلام می باشند.
من به حضرتش عرض کردم: سمعاً و طاعه.
فرمودند:
« تو را به جای او گماشتم. به جای خود باش و هر زمان به تو فرمانی دادیم، انجام بده. »
من برگشتم. یکی از آن فرمانها پیغامی بود که به تو دادم. »
 

منبع : صالحين